Gry zespołowe

Baseball jest narodową grą USA. Wywodzi się z krykieta i palanta. W roku 1860 w USA powstała pierwsza federacja baseballa amatorskiego, a w 1869 roku pierwszy amerykański klub zawodowy. Od roku 1992 baseball jest dyscypliną olimpijską. Celem gry jest zdobycie większej liczby punktów od drużyny przeciwnej. Dwie dziewięcioosobowe drużyny rozgrywają mecz składający się z dziewięciu rund na specjalnym boisku. W każdej rundzie raz w ataku raz w obronie. Punkty zdobywa drużyna atakująca, z której czterech graczy powinno odbić kijem baseballowym piłkę narzuconą przez motacza drużyny przeciwnej możliwie daleko w pole, tak aby w czasie lotu piłki gracz zdążył obiec trzy bazy w polu i dobiec do czwartej bazy-mety, zdobywając punkty. Gracze drużyny będącej w obronie dążą do wyeliminowania z gry biegnącego, co może nastąpić po przejęciu piłki przez dotknięcie nią biegnącego lub najbliższej bazy.

Gra została wymyślona w Kanadzie w roku 1855 przez angielskich żołnierzy. W 1917 roku powstała NHL (National Hockey League), wspólna liga hokejowa USA i KANADY. W 1908 roku powstała IIHF (International Ice Hockey Federation). W roku 1910 odbyły się pierwsze Mistrzostwa Europy w hokeju na lodzie, a w 1930 pierwsze Mistrzostwa Świata. Od roku 1959 nastąpił podział na grupy A, B i C, przy czym grupa A walczy o tytuły mistrzów świata i Europy, (między grupami system spadków i awansów). Hokej na lodzie do Igrzysk Olimpijskich został włączony w 1920 roku. Celem gry jest wbicie krążka do bramki przeciwnika o szerokości dwóch metrów i czterdziestu trzech centymetrów. Dwie sześcioosobowe drużyny zawodników poruszających się na łyżwach hokejowych, rozgrywają mecz (trzy razy po dwadzieścia minut) na lodowisku o wymiarach trzydzieści na sześćdziesiąt metrów. W tej grze dozwolona jest gra ciałem, jednak niedozwolone zagrania karne są wykluczeniem zawodnika z gry na dwie minuty, pięć lub dziesięć na ławce karnej. Zdarza się także wykluczenie do końca meczu.

Podobną grę znano w starożytnej Persji, Egipcie i Grecji. Pierwsze przepisy sformułowano w 1875 w Anglii. W Polsce pierwsze sekcje działały we Lwowie od 1907 roku. Na Igrzyskach Olimpijskich od 1908 roku występowali mężczyźni, a od 1980 kobiety. Od roku 1970 odbywają się Mistrzostwa Europy w hokeju na trawie, a od 1971 Mistrzostwa Świata. Gra ta ma na celu wbicie piłki za pomocą laski hokejowej do bramki (o szerokości 3,66 metra, a wysokiej na 2,14 metra) przeciwnika. Dwie jedenastoosobowe rozgrywają mecz (dwa razy po 35 minut) na boisku trawiastym, ziemnym lub kortowym (91,40x55m) piłką korkową obciągniętą skórą, o wadze od 156 do 163 gram, i obwodzie od 22,4-23,5 cm). Przepisy zezwalają na uderzenie i posuwanie piłki tylko płaską stroną laski( przypominającej trochę kij hokejowy), chwytanie jej w powietrzu lub na boisku ręką i natychmiastowe wprowadzenie do gry. Nie wolno uderzać, haczyć, i podbijać laski zawodnika ani zastawiać mu drogi do piłki.

Początki nowoczesnej koszykówki przypadają na koniec XIX wieku w USA. Twórcą jej zasad był dr J. A. Naismith. W 1904 na Igrzyskach Olimpijskich w St Louis urządzono zawody pokazowe. W 1932 powstała Międzynarodowa Federacja Koszykówki Amatorskiej (FIBA). Od 1936 koszykówka mężczyzn jest dyscypliną olimpijską, a kobiet od 1938.. Od 1950 Mistrzostwa Świata mężczyzn, od 1953 Mistrzostwa Świata kobiet. Koszykarki po raz pierwszy wystąpiły na Olimpiadzie w 1976 roku. Celem gry jest wrzucenie piłki do kosza przeciwnika i obrona własnego. Wygrywa drużyna, która uzyskała większą liczbę punktów. Dwie pięcioosobowe drużyny rozgrywające mecz piłką na boisku dwiema tablicami z koszami na wysokości 3,05 metra. W wypadku wyniku nierozstrzygniętego dogrywka 5 minut. Przepisy koszykówki zabraniają kopania i uderzania piłki, dopuszczają poruszanie się tylko z kozłowaniem. Od chwili przejęcia piłki przez druga drożynę rzut do kosza musi być oddany w ciągu 30 sekund, inaczej strata na rzecz drużyny przeciwnej, za niestosowanie się do przepisów. Po pięciu przewinieniach następuję wykluczenie z gry.

W gry zbliżone do piłki nożnej grano około 2000 lat przed nasza erą w Chinach, nieco później w Egipcie, Grecji i Rzymie. W średniowieczu w Anglii, Francji i Włoszech. Współczesny futbol narodził się w Anglii w połowie XIX wieku. Tam od 1855 pierwszy klub grający regularnie to Sheffield Club. W 1863 powstał pierwszy związek piłkarski w Anglii i opracowano zasady gry. W Polsce w piłkę nożną grano od początku XX wieku. W roku 1919 powstał Polski Związek Piłki Nożnej. Gra mająca na celu strzelenie piłki do bramki przeciwnika. O zwycięstwie decyduje większa liczba strzelonych bramek. Dwie jedenastoosobowe drużyny rozgrywają piłką mecz na boisku. Piłkę można uderzać głową, nogami, a rękoma może posługiwać się tylko bramkarz w obrębie swojego pola karnego oraz zawodnik wyrzucający piłkę z autu. Wykroczenia, m.in., atak na nogi, uderzenie przeciwnika, zatrzymanie go rękami, chwytanie piłki rękoma karane jest rzutami wolnymi lub karnymi. Szczególnie groźne wykroczenia karane są kartkami, żółtymi lub czerwonymi.

Piłka ręczna to gra powstała w Danii w 1898 roku. Spopularyzowana została w Niemczech i Czechosłowacji. W Polsce zaczęto ją uprawiać w Szczypiornie koło Kalisza w 1917 roku (stąd nazwa szczypiorniak). Zawody w piłce ręcznej jedenastoosobowej mężczyzn dzisiaj są rzadkie na Igrzyskach Olimpijskich w 1936-1966, w siedmioosobowej na Igrzyskach olimpijskich od 1972, kobiet od 1976. Od 1938 odbywają się Mistrzostwa Świata w piłce ręcznej siedmioosobowej mężczyzn, a od 1957 kobiet. Celem zawodników jest wrzucenie ręką piłki do bramki drużyny przeciwnej. Zwycięża ta, która zdobędzie więcej bramek. Dwie siedmioosobowe drużyny rozgrywające mecz na boisku piłka w czasie dwa razy po 30 minut. Piłkę można uderzać , rzucać, piąstkować, chwytać za pomocą rąk, tułowia, ud i kolan nie dłużej niż trzy sekundy. Nie wolno przeciwnika obejmować, popychać, zastawiać ramionami, dłońmi lub nogami, trzymać. Za przekroczenie sędzia może zarządzić rzut wolny lub karny oraz wykluczyć, zdyskwalifikować lub usunąć zawodnika.

Celem zawodników jest przebicie piłki nad siatką na pole drużyny przeciwnika w taki sposób, by nie mogła jej prawidłowo odebrać. Dwie drużyny po sześciu zawodników rozgrywają mecz na boisku podzielonym siatką na dwa równe pola. Gra rozpoczyna się od zagrywki (serwu) piłki na pole drużyny przeciwnej. Zawodnicy jednej drużyny mogą odbić piłkę po swojej stronie trzy razy ( cztery, gdy została dotknięta podczas blokowania). Przy przebiciu na pole przeciwne musi przejść nad siatką, zabronione jest dotknięcie siatki i przekroczenie linii środkowej przez zawodników. Punkty przyznawane za każde udane zbicie lub błąd przy zagrywce drużyny przeciwnej. Gra trwa do trzech wygranych setów. Zdobycie 25 punktów, ewentualnie przynajmniej dwu punktowa przewaga oznacza wygraną w secie. W przypadku stanu 2:2 w setach, rozgrywany tej tie-break do 15 punktów. Siatkówka powstała w USA w roku 1895. W 1900 odbyły się pierwsze mecze w Kanadzie, potem Ameryce Południowej, Japonii, Chinach oraz na Filipinach. W Europie znana od I wojny światowej. Najpierw we Francji, potem Czechosłowacji i Polsce.

Piłka wodna rozwinęła się jako dyscyplina w Anglii około roku 1860, a jej pierwotna nazwa to waterpolo. Od 1900 roku jest jedna z dyscyplina na Igrzyskach Olimpijskich, od 1926 Mistrzostw Europy, a od 1973 Mistrzostw Świata. W roku 1925 odbyły się pierwsze Mistrzostwa Polski w piłce wodnej. Piłka wodna jest grą dla dwóch drużyn po siedmiu zawodników w basenie pływackim. Gra ta ma na celu uzyskanie jak największej liczby bramek. Zawodnicy tej samej drużyny rozpoznają się po czepkach jednego koloru. Mecz trwa cztery razy po pięć minut efektywnej gry. Przewinienia, zwykle zatapianie piłki, dotykanie jej oburącz jednocześnie, itd.i główne, np. trzymanie, zatapianie, kopanie, uderzanie przeciwnika, karane są rzutami wolnymi i wykluczeniami z gry zawodników. Basen do gry w piłkę wodną ma wymiary dwadzieścia na trzydzieści metrów, a głęboki jest na minimum 1,80 metra. Bramki maja wymiar 3×0.9m. Piłka wodna uprawiana jest obecnie w ponad stu krajach, także przez kobiety. W roku 2005 wprowadzono zmiany. Każdy mecz trwa już cztery razy po osiem minut, w trzy minutową przerwą w środku spotkania.

Polo powstało w Azji Środkowej i zostało przeniesione do Anglii w XIX wieku przez stacjonujące w Azji wojska brytyjskie. W latach 1908, 1920, 1924 i 1936 dyscyplina obecna na Igrzyskach Olimpijskich. Obecnie sport elitarny. Celem gry jest wbicie do bramki przeciwnika ( szerokość 7,32m) piłki za pomocą długiego koja zakończonego młoteczkiem (malleta). Dwie drużyny po czterech zawodników rozgrywają mecz konno ( cztery do ośmiu części po siedem i pół minuty, pomiędzy którymi są trzy minutowe przerwy) na boisku trawiastym o wymiarach 275metrów na 183 metry. Arena polo to ta sama gra tylko że na boisku o wymiarach 50m na 100m i gra się po trzech zawodników. Do gry tej wykorzystuje się jedynie konie pełnej krwi angielskiej lub argentyńskiej. Konie te biorą udział zazwyczaj w od dwóch do pięciu sezonów. W Polsce istnieje kilka klubów polo, m.in. na południowych obrzeżach Warszawy: we wsi Obręb Buksza, we wsi Jaroszowa Wola WARSAW POLO CLUB. Na północnych obrzeżach Warszawy znajduje się Żurawno Polo, a pod Poznaniem – Wielkopolski Polo Club Ocieszyn.

Nazwa rugby pochodzi od angielskiej miejscowości Rugby, gdzie w roku 1823 rozegrano pierwszy mecz. Celem tej gry jest wbicie piłki do bramki przeciwnika i zdobycie jak największej ilości punktów. Bramka ma kształt litery H, szerokość pięciu, sześciu metrów, a poprzeczka znajduje się na wysokości trzech metrów. Dwie piętnastoosobowe drużyny rozgrywają mecz na boisku długości dziewięćdziesięciu do stu metrów, szerokości sześćdziesięciu sześciu do sześćdziesięciu dziewięciu metrów. Gra się owalną piłką o wadze czterystu do czterystu czterdziestu gram. Przepisy zezwalają na odbijanie i podawanie piłki rękami, ale tylko do tyłu, lub kopanie nogami we wszystkich kierunkach. Punkty przyznawane za przyłożenie piłki na polu punktowym lub udany strzał w bramkę. W roku 1895 w wyniku sporu o zarobki graczy, powstały w Anglii dwa rodzaje tej gry: nowsza, zawodowa, w której trzynastoosobowe zespoły rywalizują w ramach Rugby League oraz tradycyjna i szeroko rozpowszechniona wersja, do 1995 teoretycznie amatorska, z drużynami piętnastoosobowymi zrzeszonymi w Rugby Union.